Afrikaanse safari loopt slecht af - Test | gewoongamen

Ik houd van fotografie. Graag leg ik ieder dierbaar moment vast op film of foto, zodat ik het later ooit eens terug kan kijken. Daarom raakte ik ook geïnteresseerd in deze nieuwe Wii-titel van Majesco. Wild Earth African Safari laat ons door de uitgestrekte omgevingen wandelen en alles fotograferen wat los en vast zit. Helaas liep deze safari minder goed af dan ik had gehoopt.

Voordat ik deze game binnenkreeg, was ik in mijn achterhoofd al na aan het denken over het concept van dit soort games. Het werd al snel duidelijk dat de Nintendo Wii het enige geschikte platform zou zijn voor dit soort games. Wellicht zou een Nintendo DS-versie ook een idee zijn, maar dat is nou eenmaal niet zo. Een spel als Wild Earth African Safari hoor je interactief te spelen, waarbij je de controller als je camera gebruikt en overal en altijd zelf kunt mikken. Al snel werd me duidelijk dat nog wel eens een aardige game zou kunnen worden.

Onnatuurlijke besturing

Na de verpakking woest van de game af te hebben gescheurd, kon ik beginnen met spelen. Na een aantal speelsessies merkte ik toch al enkele minpunten. Ik had verwacht dat de besturing goed en vlekkeloos over zou komen, zodat het leek alsof ik echt daar midden in Afrika stond. Helaas werd dat gevoel me snel afgenomen door de minder prettig aanvoelende Nunchuck-besturing. De manier van lopen voelt erg onnatuurlijk aan en dat speelt uiteraard onplezierig. Het richten met de camera, wat je doet met de WiiMote, werkt wat beter, maar ook niet geweldig. Een twijfelsituatie tussen goed en slecht, in dit geval.

Nintendo 64 anno 2009?

Eigelijk viel mij één ding iets eerder op dan de besturing en dat is de presentatie van de game. Ten eerste ziet het spel eruit als een gemiddelde Nintendo 64-game. Volgens mij zijn we toch al twee generaties verder? Aan deze game is dat helaas niet te zien. Ten tweede is de 'tutorial' op het begin van de game matig. Je krijgt te horen hoe alles werkt en wat je moet doen. Helaas krijg je deze twee onderwerpen door elkaar en is het erg irritant om het bij te houden. Alles wordt namelijk gepresenteerd in dialogen. Helaas weet Wild Earth African Safari ook hier geen punten te scoren.

Waar de game echter wel punten mee scoort, of tenminste mee had kunnen scoren, is het interessante concept. Een safari draait natuurlijk om de combinatie van fotografie en dieren. Om hier een goede game van te maken, moet je ervoor zorgen dat je de interesse van de gamer wekt. Majesco gaat naar mijn mening de verkeerde kant op als het gaat om interesse wekken. Zelf vond ik er totaal niks aan, zacht uitgedrukt, om twintig verschillende soorten emoties van een op-hol-geslagen olifant vast te leggen, maar dat kan aan mij liggen. De opdrachten die je krijgt, zijn op zich wel te pruimen, maar je kruist alles kirs kras door elkaar. Dat speelt niet erg comfortabel. Hoewel het een erg leuk concept is en het veel beter uit gewerkt had kunnen, zelfs moeten worden.


Is er dan helemaal geen positief punt te noemen over deze game? Geen zorgen, want er is wel degelijk iets positiefs te zeggen over de game. Twee positieve dingen zelfs! Ten eerste klinken de geluiden realistsch. Je loopt rond en hoort vaak de verschillende diersoorten en leert de dieren te onderscheiden van elkaar. Ik heb safari-games gezien waarin een olifant meer klonk als een pasgeboren walrus, dus in die zin valt Wild Earth African Safari flink mee.

Soort van verslavend

Heb je genoten van Endless Ocean? Dan zal dit tweede pluspunt je vast goed komen te liggen. Spullen, in dit geval beeldmateriaal, verzamelen van dieren en omgevingen kan heel leuk en verslavend zijn. Wild Earth African Safari is dat op zijn eigen manier. Kortdurend, maar toch.