Review: Super Mario Galaxy 2 - Test | gewoongamen

Momenteel is heel de wereld in de ban van het WK voetbal dat in zich in Zuid-Afrika afspeelt. Op dit moment speelt mijn eigen land tegen ééeen van de meest gevreesde tegenstanders ter wereld: Brazilië. De plaatselijke cafés overstromen van de honderden in oranje geklede voetbalfanaten, die maar al te graag zien dat Nederland voorbij het machtige Brazilië kan zal komen. Wat doe ik? Ik blijf trouw aan mijn consoles en dezer dagen ben ik, in tegenstelling tot de Nederlandse voetbalsupporters, helemaal in de ban van Super Mario Galaxy 2, waar ik met veel torenhoge verwachtingen naar uit heb gekeken. Man, wat voelt het goed dat ze allemaal waargemaakt zijn!

Drie jaar geleden heb ik ook al volop kunnen genieten van de pracht en praal van Super Mario Galaxy, die mij nachtenlang wist bezig wist te houden met het verzamelen van de zoveelste ster. Of het nu een nieuw concept is of niet, ook Super Mario Galaxy 2 weet mij weer volledig op te laten gaan in de game en mij te motiveren om alle sterren te verzamelen, om zo en het heelal te redden van de kwade plannen van Bowser. Ik had niet verwacht dat het eerste deel daadwerkelijk zo veel verbeterd had kunnen worden, maar het is de meesterbreinen van Nintendo toch mooi even gelukt.

Starface Mario

Laat ik beginnen met één van de grootste voordelen van SMG2 ten opzichte van het eerste deel. Graaf even diep in je geheugen en haal het Observatorium uit het eerste deel eruit en zie het voor je. Eigenlijk is ie veel te groot, toch? Ik weet nog dat ik het een prachtig ding vond, maar later vond ik het irritant worden dat ik steeds zo ver moest lopen. Gelukkig hebben de heren in Japan een passend alternatief op bedacht: Starface! Een kleine, doch gezellige planeet in de vorm van Mario's gezicht. Een hele opluchting, als je het mij vraagt.

En vanaf de Starface willen we natuurlijk zo snel mogelijk met het avontuur beginnen. Een andere grote verbetering t.o.v. het eerste deel is dat de oude, vertrouwde wereldkaart teruggekeerd is! We hoeven dus niet meer moeilijk te doen met de verschillende stelsels en al dat gedoe. Nintendo gaat terug naar de roots van Super Mario en brengt dit in een geweldig Galaxy-sfeertje. We hebben een kaart per wereld en we navigeren ons gewoon weer met de pijltjestoetsen, heerlijk!

Lekker moeilijk doen

Wat ik echter wel jammer vind, is dat Nintendo het, in mijn ogen, enigste minpunt van het eerste deel niet heeft gewijzigd, ofwel: we lopen nog steeds met hetzelfde probleem. Als je het spel afsluit, verlies je al je zuurverdiende levens en dat kan nog best wel eens behoorlijk irritant zijn. Bij het laden van je spel begin je namelijk weer met een vijftal aanvijf levens, waar je misschien wel met dertig verzamelde levens had kunnen beginnen. Toch jammer dat Nintendo blijkbaar niet heeft geluisterd naar de vele critici die dat destijds aankaartten.

Vooral omdat SMG 2 geleidelijk moeilijker is dan het eerste deel, kan het best vervelend zijn om steeds je levens te verliezen. Eigenlijk is het niet zozeer moeilijker dan deel ééeen, het is meer nu meer een game om je skills te tonen. De basis van de game is iets uitdagender geworden, maar er zijn bepaalde uitdagingen die gewoon retetmoeilijk zijn. Ik vind het geweldig om een paar levels opnieuw te spelen, omdat het lekker lastig is om die zoveelste ster te verzamelen. Je zult nu echt meer uur tijd in de game moeten stoppen om alle sterren te verzamelen, gewoon omdat zeker niet alle levels in één ruk uit te spelen zijn.

Waar meesterwerk

Ik heb zelfs vele werelden compleet opnieuw gespeeld, gewoon omdat ik het een prachtig uitgewerkt idee vond. In SMG2 heeft iedere galaxie zijn eigen idee erachter, waardoor er veel meer werelden, en dus veel meer uren speltijd, op je te wachten staan. Daarbij zijn er weer veel geweldige power-ups van de partij. Wat dacht je van de Drill-Mario, waardoor Mario met een drilboor door planeten heen kan boren. Of Cloud-Mario, waarmee hij letterlijk met zijn hoofd en lijf door de wolken kan zweven, omdat je op een creatieve manier zelf wolken zult moeten maken om hogerop te komen in deze lastige levels.

Alles ziet er weer geweldig kleurrijk uit en zit vol fantasie, zoals wij, Mario-fanaten het natuurlijk maar al te graag zien. Vooral de nieuwe ideeën in combinatie met de geweldige power-ups, alles vult elkaar precies aan. Ik vond de toevoeging van Yoshi overigens ook een geniale stap van de heren in Japan. Ook hij kan namelijk power-ups inslikken! Zo laat een blauwe bes hem voor enkele seconden zweven en zorgt een rode peper voor een flinke versnelling. De levels met Yoshi zorgen ten eerste voor wat heerlijke afwisseling en ten tweede zijn ze sowieso hartstikke leuk. We <3 Yoshi!

Bowser & Co.

Nu we het over afwisseling hebben, kunnen we net zo goed naar het verhaal gaan. Jammer genoeg is het verhaal bijna hetzelfde als in vorige delen. De lieftallige prinses Peach nodigt je uit voor een romantisch avondje sterren kijken bij haar thuis en jij, als dikke loodgieter zijnde, kan zo'n aanbod natuurlijk niet weigeren. Bij het kasteel aangekomen, kom je er achter dat Bowser voor flink wat ophef heeft gezorgd. Toads rennen alle kanten op, er komen projectielen uit de lucht vallen en ga zo maar door. Natuurlijk is Mario net te laat om te verijdelen dat zijn geliefde Peach mee wordt genomen door de kwade Bowser. Tijd om het heelal en Peach (wederom) te redden!

Waar vroeger nog een leuk boekje gebruikt werd om het één en ander van een game uit te leggen, wordt in SMG2 een DVD meegegeven om hetzelfde te doen. Je krijgt nog steeds een boekje met de basis, maar de lastige technieken en dergelijke worden door de DVD uitgelegd. Daarbij kent de game nog een ander hulpmiddel: de Cosmic Guide. Als je echt geen raad weet met een bepaald deel van een level, kun je deze Cosmic Guide te hulp vragen, waardoor de speler op automatische piloot wordt gezet. en waar dusZo doet de computer het werk doet tot het einde van het level, of tot de speler op de +-knop drukt. Er zit echter wel een keerzijde aan deze methode: je krijgt geen Power Star en die zijn wel nodig om verder te komen. Leuk voor de nieuwelingen onder ons, maar de echte Mario's doen het natuurlijk gewoon zonder!