SteamWorld: Tower Defense - Test | gewoongamen

In een onbekend plaatsje hier ver, ver vandaan leefde ooit een populatie van cowboys en robots – de Cowbots genaamd - in vrede en rust, totdat het kwaadaardige ras van de hebberige mensen haar oog liet vallen op één van de goudmijnen die zich pal naast het stadje Cowbot County bevond. Nu de mensheid de aanval inzet is alle hoop gevestigd op de sheriff van het plaatsje. Alleen hij kan de aanval van deze gierige vijanden afslaan en zijn stad redden van haar ondergang.

Goed, jij bent als speler van SteamWorld: Tower Defense (SWTD) dus de sheriff van Cowbot County en het is aan jou de eer om de mensen een kopje kleiner te maken. Het principe van het spel is simpel: in ieder level zul je de stad moeten verdedigen tegen groepen vijanden door de schietgrage cowbots zo slim mogelijk neer te zetten. Ieder level is anders en je zult dus goed na moeten denken over hoe je alles wilt gaan doen. In het ene level komen de slechteriken bijvoorbeeld maar van één kant en bij een ander misschien zelfs van twee of drie kanten tegelijk. Gelukkig heb je zes verschillende cowbots die ieder hun eigen voor- en nadelen hebben. De één schiet bijvoorbeeld langzaam, maar richt meer schade aan, terwijl de ander weer sneller, maar minder krachtig schiet. Zo kun je ieder level op je eigen manier beïnvloeden en langzaamaan een stevige tactiek ontwikkelen.

Het idee van het spel is dus hetzelfde als dat van de andere Tower Defense games. Er komen groepen vijanden voorbij en jij plaatst torens (in dit geval Cowbots genaamd) op een zo slim mogelijke manier om zo het level te voltooien. Natuurlijk zijn deze torens niet voor niets te plaatsen, anders zou het te makkelijk zijn. Iedere toren kost namelijk geld. Als het spel begint heb je uiteraard een startbedrag om op gang te komen, maar daarna zul je het geld zelf moeten verzamelen. Voor iedere vijand die jij neer hebt gekregen krijg je een bepaald bedrag aan dollars. Hoe sterker de tegenstander, hoe meer geld je er voor krijgt. Je zult echter al snel merken dat je met het simpelweg plaatsen van veel Cowbots niet veel verder zult komen. In plaats van het kopen van een nieuwe Cowbot kun je ook een bestaande toren verbeteren. Hoe vaker je een Cowbot verbetert, hoe beter ze geleidelijk aan worden, maar ook hoe duurder het wordt. Door deze zogenaamde upgrades wordt bijvoorbeeld de kracht, snelheid of het aantal levens van een Cowbot vergroot.

Werkt het?

Het klinkt misschien ietwat ingewikkeld allemaal, maar ik verzeker je dat je na enkele pogingen wel begrijpt hoe het allemaal werkt. Gelukkig hoef je je in ieder geval geen zorgen te maken over de besturing, want die is doodsimpel. Ik heb meer moeite gehad met het maken van de rekensommen uit groep acht dan het besturen van SteamWorld! Je beweegt de camera over de map door met de stylus over het scherm te rollen of door simpelweg de toetsenknoppen te gebruiken. Verder raap je het geld op door het met het pennetje aan te tikken en op eenzelfde manier kunnen Cowbots geplaatst worden, gewoon door te klikken! Zelf vind ik het heel erg fijn dat de besturing lekker simpel is, want dat zorgt voor een comfortabele sfeer. Je hoeft ook geen elfendertig knoppen uit je hoofd te kennen – wat we vaak bij de PC-games zien - en dat zorgt er toch voor dat je het spel gemakkelijk oppakt.

Daarbij ziet het spel er nog hartstikke vrolijk en op een bepaalde manier best humoristisch uit. Het is namelijk getekend in een soort cartoonstijl, dus je kunt veel kleurrijke omgevingen en mallotige tegenstanders verwachten. Ook hierdoor ben ik sneller geneigd om het spel weer eens op te pakken. Het eeuwig voortdurende en eveneens erg aanstekelijke muziekje dat continu op de achtergrond afgespeeld wordt, zorgt ervoor dat je telkens helemaal in de westernsfeer komt. De menu’s zelf zijn echter iets minder kleurrijk en vrolijk, maar dat is zo gedaan om het geheel overzichtelijk te houden. Op zich klinkt het nu – met de zeer lage instapdrempel - dus alsof iedereen die een Nintendo DS op kan pakken het spel ook daadwerkelijk kan spelen. Helaas zit je dan toch echt flink mis, want ik heb hier een leuke anti-climax voor je.

Zoek je uitdaging?

Het spel ziet er misschien uit alsof het recht uit een serie van Nickelodeon kan komen, maar in werkelijkheid ligt de doelgroep van de game toch echt bij de ervaren strategiefanaten onder ons. Dit komt vooral door de veel te hoge moeilijkheidsgraad, welke al meteen na het eerste level kenbaar wordt gemaakt. Zo beginnen de vijanden op een gegeven moment terug te schieten, dragen ze bommen met zich mee of komen ze plots van drie verschillende kanten tegelijk. Hierdoor kunnen jouw torens kapotgaan, waardoor je weer nieuwe moet neerzetten, wat op zijn beurt weer resulteert in een lager budget. Dan komt er ook nog eens bij dat sommige tegenstanders – net zoals Cowbots – niveaus omhoog kunnen gaan (upgraden), waardoor ze sterker zijn en minder snel doodgaan. Geloof me, ik was al heel snel het spoor bijster en in sommige gevallen, vooral in de latere levels, raakte ik zelfs heel erg gefrustreerd.

Dat was toch even een typisch geval van huilen met de pet op. Ik vind het geweldig als een spel meer uitdaging vertoont naar mate je verder geraakt, maar bij SteamWorld gaat het gewoon veel te snel. Ieder level wordt weer moeilijker. Op zich niks mis mee toch? Nou, wel als het spel maar zes speelbare maps heeft dus. Het is toch jammer dat er zo weinig te spelen valt, vooral als het al moeilijk begint te worden na nummer twee. Het spel heeft op zich veel potentie en het is over het algemeen ook prima uitgewerkt, maar inhoudelijk is het nogal magertjes. Je mag denk ik toch wel wat content verwachten van een spel waar je je zuurverdiende euro’s aan hebt uitgegeven.